subchapter1 บาลหน้าเหมือนใคร
เรือแอนนาริส ที่เพึ่งรอดจากการระดมยิงมาหมาดๆแล่นเข้าสู่ช่องกระแสลมหลักที่พัดไปยังเกาะดารูมะ ซึ่งพวกสลัดเกรียนครึ่งหัวก็ไม่ได้แล่นเรือตามมาแต่ประการใด จากการประชุมลูกเรือ
มาซาฮิโระ(นักดนตรีบทน้อย)คาดการณ์ว่า โจรสลัดเกรียนครึ่งหัวคงจะจอดเรือรอดักควายที่เกาะร้างต่อ กัปตันราดิชผู้โชคดีที่โดนดักเป็นคนแรกหลบหนีมาได้ เพราะพวกมันเพิ่งเริมดักและยังยังตั้งตัวไม่ทัน
จนกว่าจะถึงเกาะดารูมะ คงไม่มีอะไรที่หน้าเป็นห่วง นอกจากเพิร์ล (ทาเคโนะอุจิ)ที่มีฝีมือการต่อยตีเป็นเลิศแต่เมาเรือ กำลังนอนมือเท้าชาหงิกๆอยู่เนื่องจากปัดลูกปืนใหญ่ในตอนที่หก
เรือแอนนาริสไม่มีหมอ!ทุกคนลืมคิดไปได้ยังไง(คนแต่งก็ลืม โต้ดค้าบ -/\-)เมื่อเรือเทียบท่าคงต้องหาหมอสักคนแล้ว เรือแอนนาริสล่องทะเลต่อไป
6ชั่วโมงกว่าจะถึงเกาะดารูมะ ไม่มีโจรสลัด ไม่มีพายุ ไม่มีตัวประหลาดทะเล น่าเบือจริงๆ! บาล ฝน และมอริสก็อุดรูรั่วเสร็จแล้ว เรือเดินหน้าต่อไปโดยสะดวก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น…………..
ยังไม่มีอะไร…………….
เหมือนเดิม…………….
โล่ง………………..
เห้ย………………ซ้ำ
เหอๆหลงอ่านมาตั้งนาน จู่ๆจะให้ถึงเกาะเลยก็กระไรอยู่ งั้นเก๊าะ ตัดไปที่ห้องประชุมเรือแอนนาริส
ณ ห้องประชุมใต้ดาดฟ้าเรือแอนนาริส ทุกคนเข้ามาดูอาการของเพิร์ลที่นอนมือชาหงิกๆ ด้วยความเป็นห่วง ยกเว้นบาลคนเดียวที่เดินลงไปร้องไห้ใต้ท้องเรือร้องไห้ไปด้วยหยิบซากD.L.300มาทากาวต่อไปด้วย
เมื่อไม่มีหมอมาช่วยระงับความเจ็บ เพิร์ลจึงต้องนอนสั่นหงิกๆด้วยความทรมาน จากตัวชา+เมาเรือ กัปตันราดิช เรฟ และ เอมิ ก็จนปัญญาไม่รู้จะทำยังไง มอร์ริสช่างซ่อมจึงอาสาจะซ่อมเพิร์ลเดินไปหยิบค้อน
ไม้ปะเรือและตะปูมาตอกใส่เพิร์ล โป๊กๆๆ “อร๊าคคคคคค”เพิร์ลร้องโหยหวน “ป้าป!” กัปตันราดิชตบหัวเหม่งของพี่อิ๊ด(มอริส)ไปทีหนึ่งข้อหาเกรียนไม่รู้เวลา ฝนไม่รู้จะช่วยอะไรจึงไปหยิบพุดดิ้ง
ที่ทำให้แหยะๆดึ๊ยๆกว่าเดิมเพื่อให้กินง่ายมาป้อนเพิร์ล “ช่วยตูด้วย ตูเมาเรือ(TT_TT)ตูไม่อยากกิน”เพิร์ลจะอ้าปากบอก ทันทีที่อ้าปากฝนก็ตักพุดดิ้งยัดเข้ามาอย่างไม่รอช้า กับตันราดิชและเอมิ
มัวแต่เป็นห่วงอาการตัวชาของเพิร์ล จึงลืมไปว่าเพิร์ลเมาเรือ ก็เลยไม่ได้ร้องห้ามฝนป้อนพุดดิ้งแด่ประการใด “อ้วย อู อ้วย อู เอา เอือ(TT_TT) อู ไอ อยาก อิน”เพิร์ลพยายามพูด แต่พุดดิ้งบรึ๊ยๆ
อุดอยู่เต็มปาก ฝนฟังรู้เรื่องแต่ตอนท้ายประโยค “ไม่กินไม่ได้นะคะ เดี๋ยวไม่หาย เนี่ยมีแต่ของบำรุงทั้งนั้น ไข่ นม น้ำตาล”ฝนยัดให้เพิร์ลกระเดือกลงไปจนหมดถ้วย ตอนนี้เพิร์ลมีสีหน้าม่วงขึ้นกว่าเดิม
ทุกคนลืมอะไรไปรึเปล่า?ไม่ลืมแน่นะ? บนเรือนี้ยังมีนักดนตรีอีกสองคนที่เพิ่งรับมาไง
นักดนตรีสาวเชนด้าเดินมาที่เพิร์ล นั่งลงเหนือหัวแล้วค่อยๆอุ้มหัวเพิร์ลขึ้นมาหนุนตัก “อั๊ค…อ๊อคคค….กัปตัน ผมปวดท้อง” มาซาฮิโระอยากหนุนตักมั่งแสดงอาการสำออย
“เออ ปวดเหมือนกัน” กัปตันราดิชคู้ตัวตาม เอมิจึงขอยืมสากกระเบือพรีเมี่ยมของเรฟมาฟาดพุงกะทิกัปตันราดิช และมาซาฮิโระ ไส้ติ่งแตกเลือดไหลออกปากซิบๆ “ทั้งคู่หายปวดกันรึยังคะ”
“หายแล้ว จ้ะ อูยยยย”ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน ตอนนี้ปวดจริงๆแล้ว เพิร์ลมีอาการดีขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากได้หนุนตักสาวH
เชนด้าหยิบฮาร์ปประจำตัวขึ้น เริ่มร้องเพลงและใช้มือขวาดีดบรรเลงเบาๆเป็นเพลงกล่อมเด็ก ลาลาบาย มือซ้ายค่อยๆลูบหัวเพิร์ลไปด้วย
ลู้~ลาหล่า~ลาล้า~ ลู้ ลาหล่าลาบ๊าย~ เสียงอันไพเราะของเชนด้าค่อยๆกล่อมเพิร์ลให้ผ่อนคลาย ตา ปรือลง…..ปรือลง….ปรือลง…..แล้วหลับไป
“เพราะจังเลยค่ะเชนด้า”ฝนเอ่ยมากชมเปาะ กัปตันราดิชที่หลับไปก่อนเพิร์ลละเมอพยักหน้าเห็นด้วยหงิกๆ เชนด้ายิ้มเล็กน้อย
ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝนยัดพุดดิ้งให้เพิร์ลกิน เชนด้าที่เป็นนักดนตรีมีประสาทหูที่ดีฟังออกว่าเพิร์ลพูดอะไรแต่ไม่ได้ห้ามฝนไว้ เพราะกลัวจะทำให้เธอเสียน้ำใจ
บาลเดินหน้าเศร้าเข้ามาในห้องโถง อุ๊แม่เจ้า! บาลเห็นเพิร์ลนอนหนุนตักเชนด้าสาวHหลับปุ๋ย จึงออกอาการคลั่งHทันที “อั๊ค…อ๊อคคค….ปวดท้อง” เอมิเอาสากพรีเมี่ยมที่อยู่ในมือเขกกระโหลกบาลแก้ปวด
“มาฟอร์มเดียวกันหมด พวกผู้ชาย ดีนะที่เรฟไม่เป็น” เอมิมองมาที่กุ๊กหัวมายองเนส ‘ที่จริงก็อยากไปหนุนด้วย’เรฟคิด
“พอเสร็จจากเกาะดารูมะแล้ว เราจะเดินทางไปในทะเลส่วนที่ยังไม่มีในแผนที่ต่อเลยไหมจะได้รีบรวบรวมศิลาให้ครบ เพราะกว่าจะครบต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ไม่รู้”บาลถามเส้นทางเดินเรือกับเอมิ
รวบรวมศิลา รวบรวมไปทำไม เรฟเกิดความสงสัยจึงถามขึ้น “เราจะเดินทางรวบรวมศิลาไปทำไมครับ” นั่นดิ จะรวบรวมหินพวกนั้นไปทำไม ลูกเรือคนอื่นก็คิดเหมือนกัน
เอมิครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะตอบ จากการประเมินและลางสังหรณ์ของสาวเผ่าโปกเกอร์แล้ว ทั้งสี่คนนี้ไว้ใจได้ เอมิจึงเล่าตำนานลับที่มีน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ให้ฟัง
“แอนนาริสเป็นเรือลำที่สองของพวกเรา”เอมิเริ่มเล่า หันไปมองบาล กัปตันราดิช และเพิร์ล
“เรือลำแรกของพวกเราชื่อว่า ไทตานิก เรือเดินทะเลขนาดใหญ่ที่เดินทางค้นพบปริศนามากมายในทะเล พวกเราเป็นลูกเรือของเรือลำนั้น มันเกิดขึ้นเมื่อ3ปีก่อน เอมิจำได้แม่นยำถึงเหตุการณ์ตอนนั้น
ตอนที่ ไทตานิก ต้องจมลงสู่ก้นทะเล”เอมิเล่าเสียงเศร้า บาลนิ่งเงียบ ทุกคนตั้งใจฟัง ส่วนกัปตันยังหลับอยู่ “ลูกเรือของ ไทตานิก มากกว่าหนึ่งกองร้อย(55คน)กัปตันของเรือ เป็นพี่ชายฝาแฝดของบาล
……………แจ็ค สแปโรว์”
subchapter2 วิหารคริสตัล
“เค้ารู้ๆๆๆๆ”
มาซาฮิโระนักดนตรีบทน้อย ด้วยความน้อยใจยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง “ที่มีข่าวว่าเรือสำรวจทะเลขนาดใหญ่ไปชนก้อนน้ำแข็งไง” มาซาฮิโระบอกข่าวที่เคยอ่านเจอตอนกำลังตกงาน
“นั่นเป็นสิ่งที่หลายๆคนเชื่อแต่เอมิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงค่ะ ทะเลบริเวณนั่นมีก้อนน้ำแข็งมากก็จริง แต่ด้วยทักษะการเดินเรือไม่มีทางที่กัปตันแจ๊คจะชนได้เลยค่ะ”เอมิวิเคราะห์สถานการณ์ตอนนั้น
กัปตันแจ๊ค สแปโรว์ ที่มีค่า sail10 และลูกเรือฝีมือฉกาจมากมายจะเดินเรือไปชนก้อนน้ำแข็งที่ใหญ่จนทำให้เกิดรูรั่วขนาดที่ช่างทั่วเรือซ่อมไม่ทันเชียวหรือ เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
“มันต้องเป็นการทรยศของคนใน และเป็นบุคคลระดับสูงของกลุ่มด้วยค่ะ”การทรยศ? เพราะอะไรหละ? จะทรยศเรือที่ประสบความสำเร็จที่สุดแห่งยุคไปทำไม? คนทำจะได้อะไรขึ้นมา?
มาซาฮิโระคิดพิจรณาหลายแง่มุมในช่วงเวลาสั้นๆ “กัปตันแจ๊คคงไปค้นพบสมบัติอะไรเข้าสินะครับ?” มาซาฮิโระบอกบทสรุปความคิดที่ตัวเองรวบรวมได้เมื่อกี้ออกมา
“เป็นคำตอบที่ ถุ…ยิ…..ถุ”บาลยกมือชี้ขึ้นฟ้า มาซาฮิโระลุ้นตัวโก่งเหมือนได้เรือพร้อมลูกเรือถ้าตอบถูก “ถูกต้องนะค๊าบบบบบบ!!!!!!” เยส!เยส!เยส!
โป๊ก!โป๊ก! สากกระเบือพรีเมี่ยมในมือเอมิฟาดเข้าไปที่ปากพวกตัวป่วนไม่เลือกเวลา มาซาฮิโระและบาลฟันร่วงหมดปากพูดไม่ได้ ต้องนั่งเก็บฟันเข้าปากไปอุดรูเดิม
“ใช่ค่ะ เป็นสมบัติจริงๆ กลุ่มของพวกเราและกลุ่มระดับสูงในเรือกลุ่มอื่นๆเดินทางเข้าไปสำรวจเกาะที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งทางเหนือพร้อมกัปตันแจ๊ค เราพบโบสถ์คริสตัลโบราณขนาดใหญ่โครงสร้างซับซ้อน
ที่ดูแล้วฝีมือมนุษย์ไม่มีทางสร้างได้แน่นอนค่ะ คณะเดินทางทั้งหมดเข้าไปสำรวจโบสถ์ที่มีป้ายบอกชื่อสถานที่ปักไว้ว่า “รังของซุปเปอร์แมน” “
“ซุปเปอร์แมน!” เรฟอุทานแสดงอาการตกใจ “นิทานกล่อมเด็กเรื่องหนุ่มไบฯ บินได้กางเกงในแดงเนี่ยนะ มันมีจริงหรือเนี่ย” เรฟบอกอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
“มีจริงค่ะ ในบันทึกโบราณของโบสถ์คริสตัลบอกว่าตัวเขาได้ข่าวเกี่ยวกับบ้านเกิดที่อยู่ไกลมากโดยตรงจากผู้สร้าง ไกลจนมนุษย์ทุกคนไม่มีทางไปถึง เขาจึงเดินทางเพื่อกลับบ้านเมื่อ400ปีก่อน”
“ในบันทึกบอกไหมครับว่าที่ไหน?”เรฟถามต่อ “ตัวเอมิเองก็ไม่รู้ว่าที่ไหน ในบันทึกบอกว่าเป็นที่ที่อยู่ไกลออกไปจากแท็กแลนด์มากค่ะ มันเรียกว่า ดาวคริปตอน กลุ่มดาวM78″เอมิตอบ
‘ที่ไหนเนี่ย ได้ยินตำนานการเดินทะเลมาก็มาก ไม่เคยได้ยินเรื่องสถานที่แบบนี้เลย’ มอริสช่างเครื่องที่ซ่อมเพิร์ลจนปางตายคิด
“เล่าต่อเถอะครับ”เรฟบอก เอมิจึงเล่าเรื่องของเธอต่อไป “นอกจากบันทึกเรื่องซุปเปอร์แมนแล้ว เราพบอีกบันทึกหนึ่งค่ะ มันบอกถึงวิธีพบผู้กับผู้สร้าง ผู้ใดที่ได้พบจะทำให้ความปรารถนาตนเองเป็นจริง
พลังที่ได้รับจากผู้สร้างทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งพิชิตโลก” ทุกคนตั้งใจฟังมากกว่าเดิม มาซาฮิโระที่อุดฟันเสร็จแล้วนิ่งเงียบตั้งใจฟัง “วิธีพบผู้สร้างคือ รวบรวมศิลาทั้ง24ชนิด ที่กระจายอยู่ทั่วแท็กแลนด์
ให้ครบ แล้วเข้าไปในสถานที่ที่ศิลาบอก จะสามารถพบผู้สร้างได้ คนที่ได้พบผู้สร้างเป็นคนแรกและบันทึกตำนานนี้ไว้ก็คือ ซุปเปอร์แมนค่ะ แล้วเค้าก็ขอสิ่งที่ทำให้เขาสามารถเดินทางกลับบ้านเกิดได้
สมบัติอีกชิ้นที่เราค้นพบคือ แผนที่ทั้งหมดของแท็กแลนด์ ลูกเรือระดับสูงทุกกลุ่มและกัปตันแจ๊คกลับมาที่เรือ และได้วางแผนเดินทางค้นหาศิลานี้ด้วยกัน”เอมิพักหายใจสักครู่ก่อนจะเล่าต่อ
“อีกสามคืนถัดมา ขณะที่เรือกำลังแล่นอยู่กลางมหาสมุทรทางเหนือพวกเราอยู่คุยกันในห้องพักกลุ่ม กัปตันราดิชและคนรักขอตัวออกไปพูดเรื่องส่วนตัวกัน ในอีกไม่กี่นาทีต่อมาพวกเราได้ยินเสียงระเบิดอย่างรุนแรง
เรือสั่นเอียงไปมา เพิร์ลเมาเรือจนยืนไม่อยู่ เอมิและบาลลากเพิร์ลขึ้นมาถึงดาดฟ้าเรือ พบว่าเรือชนภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่และกำลังจม พวกเรารีบลงเรือบดฉุกเฉินลำเล็กที่เหลืออยู่แล้วรีบออกมาให้ไกลจากเรือที่
กำลังจะจม เราต้องรีบพายหนีไปให้ไกลก่อนเรือ ไทตานิกจะจม ไม่งั้นแรงดูดของน้ำจะดูดเรือของเราให้จมไปด้วย แล้วในน้ำที่เย็นขนาดนั้น ถ้าไม่มีเรือก็ไม่มีทางรอด แต่เอมิเห็นเรือบดลำหนึ่งที่ผิดสังเกต
มันอยู่ไกลเกินกว่าที่จะพายไปได้ตั้งแต่เกิดเหตุ ไกลมากจนแทบมองไม่เห็นทีเดียว เมื่อพายไปได้สักพักยังไม่ทันพ้นระยะของแรงดูดของน้ำ ไม้พายก็หักค่ะรอยหักเหมือนมีคนเอามีดมาบากไว้
และเรือบดฉุกเฉินก็รั่ว แต่บาลอุดรูรั่วและจับไม้พายที่หักมาซ่อมได้ทัน เมื่อพวกเราพายออกมาพ้นระยะแล้วหันกลับไปดู ปรากฏว่าลูกเรือคนอื่นนอนสลบในเรือตัวเอง เรือบดทุกลำจมลงทะเล
เรือไทตานิกจมหายมิดลงไปน้ำวนดูดเรือที่อยู่ใกล้ๆลงไปทั้งหมด เมื่อน้ำวนหยุดแล้วเราพายไปหาตรงจุดนั้นว่ามีใครรอดชีวิตบ้าง เราเจอกัปตันราดิชนอนอยู่บนเศษไม้ขนาดใหญ่
แต่ไม่เจอคนรักของกัปตัน เราหาจนเช้าก็ยังไม่พบใคร อีก7วันต่อมา พวกเราสี่คนพายเรือเข้าไปในเขตเกาะซีวิลและเรือประมงได้มาช่วยพวกเราไว้ พวกเราและกัปตันราดิชตัดสินใจจะเดินทางตามหาศิลาต่อไป
และได้ต่อเรือลำใหม่ขึ้นมาก็คือเรือแอนนาริสนี่หละ ถึงพวกเราจะไม่มีแผนที่แล้วแต่ก็พอจะจำได้คร่าวๆช่วยกันวาดแผนที่ใหม่ขึ้นมาแล้วเริ่มออกเดินทาง จากการสรุปกันของพวกเรา
มีคนได้วางยานอนหลับในอาหาร เจาะเรือ บากไม้พาย ขัดหางเสือเรือให้เลี้ยวไม่ได้และพุ่งชนก้อนน้ำแข็ง กัปตันราดิชจำหน้ามันได้คนที่ออกจากห้องเครื่องเรือเป็นคนสุดท้าย
คนที่ลงเรือบดหนีเป็นคนแรกก่อนที่จะชนก้อนน้ำแข็ง คนที่ทำให้คนรักกัปตันต้องตาย คนที่ขโมยแผนที่ไปและกุมปริศนาทั้งหมดไว้ นายกอบ” เอมิเรียกชื่อของมันออกมา ชื่อที่นำไปสู่ปริศนาทั้งหมด
subchapter3 ขอผมเด่นมั่ง by มาซาฮิโระ
หลังจากทุกคนได้ฟังเรื่องเล่าถึงอดีตที่ไม่มีใครรู้ของแอนนาริส ทุกคนก็แยกย้ายกันไปคิดทบทวนถึงการเดินทางที่ตนเองได้เข้ามามีส่วนร่วม เพิร์ลนอนหนุนตักหลับสบายหายเมา
เอมิ นั่งพักผ่อนอยู่ในห้องประชุมรวม เชนด้านั่งเป็นหมอนให้เพิร์ลหนุน เรฟไปเตรียมอาหารเย็น บาลไปต่อD.L.300 ฝนกับมอริสไปคุยกันถึงปัญหาเรือรั่วเพราะชนก้อนน้ำแข็ง กัปตันราดิชยังไม่ตื่น
แต่มีชายคนหนึ่งกำลังเบื่อที่บทน้อยและไม่มีไรทำ มาซาฮิโระนั่นเอง เวลาว่างตั้งหกชั่วโมงจะให้ทำไร เรฟก็ทำอาหารได้อร่อยกว่า
มาซาฮิโระจึงหยิบกีต้าร์คู่ใจมาแต่งเพลงเล่น
แต๊วแนว..แต๊วแนว..แต่วๆ แต่วๆ..แตวๆ..แต้วๆ จะดีดกีต้าร์ก็ต้องตั้งเสียงก่อน มาซาฮิโระหยิบกีตาร์มาตั้งเสียง
แต๊วแนว..แต๊วแนว..แต๊วๆ แต๊วๆ..แต่วๆ..แต๊วแต๊ว บริ้งๆ(เสียงตบคอร์ดซี) “เอาหละใช้ได้” มาซาฮิโระรูดมือเช็คคอร์ดก่อนเริ่มแต่งเพลง
………..
………..
ฉ่าลา~เฮ็ดฉ่าลา~คือเม้นะโก อิ๊ซื้อคามาโก่โหว่~ อะยาโยอ้ายย้ายๆๆย้าาาาา “แต่งเพลงบ้าไรฟะ!ไม่มีอารมณ์เลยบิ้วไม่ขึ้น” มาซาฮิโระบ่นกับตัวเองก่อนวางกีตาร์ เขาไม่รู้เลยว่าเพลงงี่เง่าที่เขาแต่งขึ้น
อีกหน่อยจะถูกนำไปใช้ในการ์ตูนบู้ล้างผลาญปล่อยพลังยอดฮิตในอนาคต “ดราก้อน บอลลีคยูไนเต็ด” แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอนาคตอีกไกล
มาซาฮิโระว่างจัดไม่มีไรทำ เดินมาเกาะขอบเรือเหม่อมองคลื่นทะเลอย่างว่างงาน
……ซ่าาาา……………………………….ซ่าาาาาา………..มีแต่น้ำทะเลกระเซ็นที่เห็นจนชินตา
ซ่าาาาา…………………………..ซ่าาาาา……………………น้ำทะเลปะทะท้องเรือที่กำลังแล่นต่อไป
………….ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา…………………..ซ่า……………ยังไม่มีอะไร น่าเบื่อจริงๆ มาซาฮิโระคิด
……ซ่าาาาา……………ฟู้วววววว~…………………ซ่าาาาาา……นกเพนกวิ้นติดตอร์ปิโดพุ่งผ่านข้างเรือแอนนาริสไป
ซ่าาา………………ไม่มีไรน่าสนใจเลย………………..ซ่าาาาา……………
“เฮ้ย! เมื่อกี้มันตัวไรเนี่ย” มาซาฮิโระขยี้ตาชะโงกหน้ายื่นออกไปนอกเรือมองดูทะเลเบื้องหน้าอีกครั้ง แต่ไม่พบสิ่งใด”นี่เราเบื่อจนตาฝาดเลยเหรอเนี่ย พอแระ มองทะเลไปก็ไม่มีไร ไปมองเชนน่าดีกว่า กรึ๊ย~กรึ๊ย~”
แล้วมาซาฮิโระก็เดินเข้าโถงเรือ ไปดูสาวHต่อ แก้เบื่อ
ขณะนี้พระอาทิตย์ตกแล้ว เรือแอนนาริสหยุดทอดสมอจอดเรือชั่วคราว เพื่อกินอาหารเย็น ก่อนจะล่องเรือเข้าเทียบท่าในอีกสองชั่วโมง เนื่องจากทุกคนหิวแล้วและกลิ่นอาหารของเรฟก็กระชากใจมาก
เพราะตอนนี้เพิร์ลนอนหนุนตักหลับปุ๋ยสีหน้าดูดีขึ้นเยอะ ทุกคนมาจัดงานฉลองเล็กๆด้วยอาหารมื่อใหญ่ที่เรฟทำเนื่องในโอกาศที่รอดจากโจรสลัดมาได้เป็นครั้งแรก ต่างคนก็พูดคุยเฮฮาปาจิงโกะกันไป
กัปตันราดิชนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ “มาซาฮิโระ” กัปตันราดิชเรียก “มีไรครับ?” มาซาฮิโระที่กำลังแทะน่องไก่มองหน้ากับตัน งง งง
“ยังไม่เคยมีใครเห็นฝีมือบรรเลงของ มาซาฮิโระเลยลองโชว์หน่อยดีมั๊ย” มาซาฮิโระลุกขึ้นเดินไปหยิบกีต้าร์ “ไม่มีปัญหา”นักดนตรีหนุ่มตอบมั่นใจ ก่อนจะเริ่มดีดคอร์ดเล่นเพลง
“หากจะแว่ๆๆ เราหม่ายดีๆๆ หากเธอฟังนีส~นึงมันก่อดี หากจะแว่ๆๆ เราหม่ายดีๆๆ หากเธอฟังนีส~นึงมันก่อดี….” โป๊ก! กัปตันราดิชหยิบ โดนารูโตะ เดินมาฟาดข้อหาเสียงดีแต่ร้องเพลงห่วย
“โห่กัปตัน มันไม่มีแรงบันดาลใจอ่า อยู่ดีๆจะให้แต่งสดร้องสดเลยได้ไง” มาซาฮิโรงอแง กัปตันราดิชนึกวิธีสร้างแรงบันดาลใจได้เลยไปกระซิบข้างหูเอมิ เอมิพยักหน้าแล้วเดินมายืนข้างๆมาซาฮิโระ
ยื่นหน้าขาวเนียนเข้าไปใกล้ๆก่อนจะเอามือลูบหน้าอกตัวเองเบาๆแล้วเดินออกมา “โอ้ววววว” มาซาฮิโระเกิดพลังจินตนาการพุ่งพรวดสมองโป๊คเกอร์แจ่มใส แต่งเพลงบรรเลงสดขึ้นทันที
(คลิ๊กที่ลิงค์แล้วรอโหลดสักครู่แล้วเพลงจะเล่นเอง ถ้ารอแล้วยังไม่เล่นก็กดเพลย์ เปิดเสียงดังๆพอให้ได้อารมณ์เหมือนมาเล่นใกล้ๆ พอเพลงดังแล้วค่อยกลับมาอ่านต่อ)
http://www.doo-dd.com/music/play_full.php?id=87
โว้ว โอ โว้ว โอ โว้ว โอ ชะ ชา
ฉะ ชะ ชา ด่าช้าชา ฉะชาดะช้าช้า
ทนกับตัวเองมานานเหลือเกิน ใคร ๆ เค้าก็ยังเมิน
ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีคู่ครอง
เธอมีใครหลายคนหมายปอง
ฉันเองก็ยังคอยมอง
แต่ไม่กล้าเหมือนเดิมจะทำฉันใด
*ถ้าหากรักนี้ ไม่บอกไม่พูดไม่กล่าว
แล้วเค้าจะรู้ว่ารักหรือเปล่า อาจจะไม่แน่ใจ
อยากให้เค้ารู้ ฉันคงต้องแสดงออก
ไม่ใช่ให้ใครเค้าบอก หรือว่าให้เค้าเดาเอง ว่ารักเธอ
ทนอึดอัดใจมานานหลายปี ไม่กล้าใกล้เธอซักที
เจอกี่ครั้งก็ยังเป็นอยู่เช่นเคย
คุยกับตัวเองทำไมต้องกลัว เจอทีไรใจมันเต้นรัว
ทั้งที่บอกกับตัวเองอยู่เรื่อยมา..ว่า(ซ้ำ *)
ใครจะไปคิดเอาเอง ว่าเธอนั้นมีใจ
มันง่ายเกินไป เหมือนว่าหลงตัวเอง
เอ่ยไปเลยว่ารัก ไม่ต้องเกรงใจใคร
จะยากอะไรก็แค่บอกว่าฉันรักเธอ(ซ้ำ*)
น่าประทับใจมาก ร้องคนเดียวแต่แยกเสียงออกมาได้เหมือนร้องสองคน
เสียงเพราะมาก!มาซาฮิโระร้องเพลงจีบพร้อมมองหน้าเอมิเป็นระยะ “เป็นนักดนตรีแล้วสาวจะหลง” ไม่ใช่คำบอกที่เกินความจริงเลย ค่าcharm9ของมาซาฮิโระบัดนี้พุ่งเกินสิบแล้วในสายตาเอมิ
หลังกินอาหารเย็นเรือแอนนาริสก็ล่องต่อไปอีกสักพักจึงเข้าเทียบท่าที่เกาะดารูมะ ตอนเวลาประมาณสี่ทุ่ม
